آخرین اخبار

کانال تلگرام

telegram2
خانه / اخبار ویژه / ماموستا عزیز بابایی: عادت،مهمترین آفت عبادات

ماموستا عزیز بابایی: عادت،مهمترین آفت عبادات

ارسال شده توسط رویال از تهران

استاد بابایی

ماموستا عزیز بابایی در نمازجمعه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۸ اهل سنت صادقیه تهران گفتند: در آستانه ماه مبارک رمضان ،بهترین موسم عبادات هستیم لازم دیدیم یک نکته بنظرم اساسی را در این خطبه خدمت شما بزرگواران عرض کنیم که هر عبادتی علاوه برآن ظاهر و کالبدش یک حقیقتی وحکمتی دارد که باید آن حقیقت در خوی و کردار شخص عبادتگزار آشکار گردد.حتی علمای بزرگ اسلام می فرمایند:خداوند عبادتی را قبول می کند که از کانال آن عبادت، حقیقت وحکمت آن در زندگی شخص محقق گردد.واگر عبادتی بدون آن حقیقت صورت بگیرد معلوم می شود که آن عبادت نبوده بلکه یک عادت بوده است حالا بسیار مختصر برخی از عبادت هایمان را دراین خطبه بررسی می کنیم :

۱) قرآن خواندن ما آیا عبادت است یا عادت: وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآَنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَهٌ لِلْمُؤْمِنِینَ [الإسراء:۸۲] و از قرآن آنچه را که شفا بخش و رحمت براى مؤمنان است، فرو مى فرستیم .وآیات زیادی که در این باره هست. زمانی قرآن خواندن ما عبادت است نه عادت که آن، غذای روح ما باشد و نسخه شفابخش نفسِ ما از بیماریهای حاصل از شهوات که در سینه های ماست باشد وهمینطور درمان بیماریهای حاصل از شبهات که علم یقینی را دچار نقص و کمبود می کنند، باشد. و همچنین از بین برنده شک و شبهه های ما از قلب مان باشد تا ما را به بالاترین درجات یقین برساند .خب ما سالها قرآن را بخوانیم ولی این دردهای ما با آن درمان نشود مشخص می کند که تلاوت ما عبادت نبوده بلکه عادت بوده که نتوانسته نسخه شفابخش دردهای مختلف روحی وفکری ماباشد.پس چاره چیست؟ چاره اینست که باید این روش تلاوت را درست کنیم.مثلا تدبّر و اندیشه در قرآن کریم را بیشتر کنیم.اگر چه ممکن است با این روش آیات وسوره های کمی بخوانیم ولی باتدبر واندیشه بخوانیم به حقیقت نزول قرآن می رسیم .امام احمد روایت کرده که رسول خداص همواره در قرآن تدبّر و اندیشه می فرمود و آن را در نماز شب تلاوت می کرد؛ حتّی آن بزرگوار در یکی از شب ها در نماز یکی از آیات را آنقدر تکرار فرمود که صبح شد. آن آیه، آیه ی ۱۱۸ سوره ی مائده بود که: إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُکَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ (۱۱۸) _[مائده: ۱۱۸]. اگر آنان را عذاب کنى، آنان بندگان تو هستند، و اگر آنان را بیامرزى، تویى که پیروزمند فرزانه اى.

رسول اکرم ص به حدّی در قرآن اندیشه می فرمود که حد و اندازه ی آن قابل درک نیست. عطاء – رضی الله عنه – می گوید: به همراه عبیدالله بن عمیر – رضی الله عنه – به نزد ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها رفتم. عبیدالله بن عمیر گفت: «ما را از عجیب ترین کاری که از رسول خداص دیده اید، آگاه سازید؛ عایشه گریست و فرمود: آن حضرت یک شب (به قصد نماز) از کنار من در بستر برخاست وضو گرفت و در مسجد شروع به نماز فرمود. ایشان آن چنان گریست که دامنش (جلوی لباسش) خیس شد و آن طور گریه اش را ادامه داد که زمین (جایگاه نماز و سجده گاهش) نیز خیس شد؛ بلال – رضی الله عنه – به قصد اذان آمد و آن حضرت را که در حال گریه دید، گفت: ای رسول خدا! این همه گریه میکنید؟ در حالی که خداوند، گناهان گذشته و آینده ات را آمرزیده است. آن حضرت فرمود: «آیا بنده ی شکرگذاری نباشم؟ دیشب بر من آیاتی نازل شد که وای بر هر کس که آن را بخواند و در آن نیندیشد: إِن فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّیْلِ وَالنَّهَارِ لَآَیَاتٍ لِأُولِی الْأَلْبَابِ (۱۹۰) الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِهِمْ وَیَتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَکَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ (۱۹۱) _[آل عمران: ۱۹۰ – ۱۹۱].منظور در این رمضان بیشتر از گذشته به معانی قرآن دقت کنیم و در مفاهیم قرآن بیندیشیم این همه عاشق ختم قرآن آن هم بدون اندیشه نباشیم.حتی بخاطر ختم قرآن گاهی برخی از قاریان چنان تند می خوانند که حق تلاوت را ادا نمی کنندواین یک مشکلی است که داریم.

۲)آیا نماز ما عبادت است یا عادت : خداوند در مورد حقیقت وحکمت نماز می فرماید:{ وَأَقِمِ الصَّلَاهَ و نماز را بر پاى دار إِنَّ الصَّلَاهَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنکَرِ که نماز از [کارهاى] ناشایست و ناپسند باز مى دارد وَلَذِکْرُ اللَّهِ أَکْبَرُ و حقّا که یاد خداوند بزرگتر است وَاللَّهُ یَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ (عنکبوت / ۴۵) و خداوند آنچه را مى کنید، مى داند. بزرگواران.اگر دیدیم نمازمان ما را از کارهای ناشایست وناپسند باز نمی دارد بدانیم که از روی عادت نماز می خوانیم اگر بخواهیم نمازمان عبادت محسوب شود باید ارکان ، واجبات و شرایط نماز را کامل ادا کنیم. و خشوع برما حاکم باشد حضور قلب در نماز داشته باشیم. یعنی در آنچه می گوییم و انجام می دهیم تامل کنیم واندیشه نماییم. تا قلبمان با نورانیت آن گفتار واعمال روشن و نورانی و پاک شود و ایمانمان افزون گردد و به خیر و نیکی علاقه بیشتری پیدا کنیم و علاقه امان به شر و بدی کم شود. همینطور در نماز با قلب و زبان و بدن خداوند را یاد کنیم تا در این عبادت همه اعضای بدن خدا را بندگی کنند .

با توجه به این حکمت وحقیقت نماز است که علما می فرمایند: هر نمازی در نزد خدا قبول نیست، نمازهایی هستند که بر سر صاحب خود کوبیده می شوند. وقتی که نماز، نقش خود را در بیدارگری وجدان و استقرار خوف و ملاحظه خدا در نهاد آدمی که باعث خودداری از زشتی و بدی می باشد، از دست بدهد، نمازی عقیم و ناقص همچون کالبدی بی حرکت و بی جان و فاقد حیات خواهد بود. در برخی از روایات آمده است: «نماز کسی که بازدارنده از بدی و زشتی نباشد، نماز نیست». از رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم – نقل شده که ایشان از پروردگار یکتا روایت می کنند، فرموده اند: “تنها نماز کسی را می پذیرم که با نمازش در مقابل بزرگی و عظمت من فروتنی نماید، و بر بندگانم تکبر نورزد، و شب را با اصرار بر گناه و نافرمانی من به بالین نرود، و تمام روز در یاد من باشد، و بر بینوایان و از راه ماندگان و بیوه زنان شفقت ورزیده، بر مصیبت زدگان رحم نماید”. و در حدیث صحیح آمده است: «نشانه منافق سه چیز است، هرچند که نماز بخواند و روزه بگیرد و خود را هم مسلمان بپندارد: به هنگام سخن گفتن دروغ می گوید، خلاف وعده می کند، و وقتی مورد اطمینان و امین قرار می گیرد، خیانت می ورزد ».پس اگز نمازگزارانی را می بینیم که اخلاقشان به انحطاط گرائیده و یا رفتار انحرافی دارند، دلیلش آن است که نماز آنها، قالبی فاقد محتوا و حرکاتی بدون حضور اندیشه و خشوع قلب می باشد.متاسفانه در میان مسلمانان چه بسیارند کسانى که سال هاى سال است نماز مى خوانند اما هم چنان اعمال زشت و ناشایستى انجام مى دهند و به آن عادت کرده اند و متأسفانه بسیارى از آن ها با همین اعمال از دنیا مى روند. اگر این افراد روح نماز را درک مى کردند و الفاظ و اعمال آن را با آگاهى کامل انجام مى دادند و به خوبى مى دانستند که مشغول انجام چه کار مهمى هستند، مطمئناً چنین حالتى نمى داشتند و با چنین حالت و وضعیتى از دنیا نمى رفتند.

۳) آیا روزه ما از روی عبادت است یا عادت؟:الله متعال در باره حقیقت و حکمت روزه می فرماید: { یَاأَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اى مؤمنان کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ روزه بر شما مقرر شده است کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ چنانکه بر پیشینیانتان مقرر شده بود،لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ } (بقره/ ۱۸۳) باشد که تقوى پیشه کنید. روزه ی ما اگر ما را متقی بار آورد معلوم می شود که آن روزه عبادت بوده است نه عادت .بخواهیم چنین روزه ای داشته باشیم باید نه تنها شکم و فرج مان روزه دار باشند بلکه همه اعضا و اندامهایی مان مانند زبان ، قلب ، گوش و چشم حتی فکر هم روزه دار باشند.علما می فرمایند: روزه ای که به تقوایی که قرآن حصولش را وعده کرده است، منجر نشود، به درجه مقبولیت نزد خدا نایل نخواهد شد .در صورتی که تقوای مورد نظر حاصل نشود، چه بسا که آن روزه مردود و کوشش مربوط بدان بی نتیجه گردیده مصداق این سخن پیامبر – صلى الله علیه وآله وسلم – باشد که: «مَنْ لَمْ یَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ هر کس از گفتار و کردار دروغ دست بر ندارد فَلَیْسَ لِلَّهِ حَاجَهٌ فِى أَنْ یَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ» (روایت از بخاری) خداوند نیازی به دست برداشتن او از خوردن و آشامیدن ندارد» و نیز این روایت که: «چه بسا روزه داری که از روزه خود، جز گرسنگی فایده ای نمی بیند و چه بسا نمازگزاری که از عبادت خود جز بی خوابی، بهره ای نمی برد» (به روایت نسائی، ابن ماجه و حاکم.). با توجه به این نکات بود که مسلمانان صالح پیشین، به روزه داشتن و اجتناب از بیهوده کاری و حرام، همانگونه توجه می کردند که از شراب و طعام اجتناب می ورزیدند.
سیدنا علی وهم سیدنا عمر – رضی الله عنهما -هردو فرموده اند: روزه، فقط اجتناب از خوردن و آشامیدن نیست، بلکه شامل دروغ و باطل و بیهودگی هم می شود.جابر گفته است: هنگام روزه داری، باید گوش و چشم و زبانت از دروغ و گناه، روزه دار باشند و از آزار خدمتگزار پرهیز کنی و متانت و آرامش خود را حفظ کنی و روز صیام را با روزهای دیگر، برابر نگیری.میمون بن مهران می گوید: کمترین درجه روزه، خودداری از طعام است

۴)آیا دعای ما از روی عادت است یا عبادت؟ : {وَإِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی و چون بندگانم درباره من از تو بپرسند فَإِنِّی قَرِیبٌ [بگو:] به راستى که من نزدیکم أُجِیبُ دَعْوَهَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ دعاى دعا کننده را هنگامى که مرا [به دعا] بخواند، روا مى دارم خب در همین آیه مهمترین شرایط استجابت دعا را فرموده است: فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی پس باید که از من فرمان پذیرند وَلْیُؤْمِنُوا بِی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ} [البقره:۱۸۶] و به من ایمان بیاورند تا هدایت یابند» آن دعایی عبادت است که پروردگارمان را با قلبی آگاه و حاضر و دعایی مشروع بخوانیم و مانعهای پذیرفته شدن دعای را رفع کنیم مانند خوردن روزی حرام و امثال آن، واسباب اجابت دعا را فراهم نماییم، از قبیل استجابت خداو اطاعت از دستورهای او، و باز آمدن از آنچه که ما را از گفتن آن وانجام دادن آن نهی کرده است. وچنین دعایی را خداوند اجابت می کند.

خداوندا اسلام و مسلمانان را عزت ده، خداوندا اسلام و مسلمانان را عزت ده، خداوندا اسلام و مسلمانان را عزت ده و حوزه دین را حفظ نما و دشمنان دین و دیگر طاغیان و مفسدان را نابود ساز و میان قلب های مسلمانان الفت ایجاد نما و صف آنان را یکی گردان و رهبرانشان را اصلاح نما و کلمه آنان را بر حق یکی بگردان .خداوندا ما را در سرزمین هایمان ایمن گردان و مسئولان و والیان ما را اصلاح نما.خداوندا عاقبت ما را در همه امور نیک گردان و ما را از خواری دنیا و عذاب آخرت نجات ده.خداوندا دین ما را که نگهدارنده امر ماست و دنیای ما را که زندگی گاه ماست، و آخرت ما را که بازگشت گاه ماست اصلاح نما و زندگی را برای ما سبب زیادی هر خیر و مرگ را راحتی از هر بدی بگردان.خداوندا بیماران ما را شفا ده و مردگان ما را بیامرز و ما را به آن آرزهایمان که سبب خشنودی توست برسان.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.